Hallo lieve lezers,

Omdat ik van mams hoor dat jullie allemaal om de volgende blog zeuren issie hier dan eindelijk: De Lapland blog! Vorige week woensdag ben ik om half 2 smiddags met de bus vertrokken richting het nog hogere noorden. Maarliefst 18 uur in de bus vertoeven. Met eten voor een heel weeshuis, een opgeladen mp3 speler en een boek ging de reis beginnen.

Rond etenstijd hadden we de eerste stop, om juist ja, te eten. Savonds rond een uur of elf kregen we nog even een pauze om de beentjes te strekken en daarna hebben we nog een filmpje gekeken. Daarna was het toch echt de bedoeling dat je ging slapen… Juist ja, als een Aviko kreukelfrietje. Geen beginnen aan, ik denk dat ik in heel de nacht zo’n 2 uurtjes geslapen heb. Het was trouwens een behoorlijk enge rit, aangezien er nogal veel sneeuw ligt (ik denk niet dat ik ooit in mijn leven zo veel sneeuw heb gezien!) en de wegen zijn nogal smal. De buschauffeur maakte het allemaal niks uit, en reed er gewoon met 100 km/h overheen, een bocht naar rechts? Glijden!! Ongelofelijk, maar hier doodnormaal denk ik.

Om 8 uur sochtend kwamen we aan in Kiruna, een stadje wat bekend staat om de grootste ijzermijn ter wereld. Eerst ontbeten in ons hostel en daarna onze kamer van dichtbij bekeken, 2 stapelbedden, onze kamergenoten waren een Chinees en.. een Nederlander! Haha. Besloten toch maar even een uurtje in bed gaan liggen want om 12.00 stond de taxi klaar om onze eerste excursie te doen. Honden slee tocht en sneeuw scooter ritje! Eerst moest je jezelf in een michelin mannetjes motor pak heisen, met zoveel gewatteerde stukken dat het erg moeilijk werd goed te bewegen. Maargoed wij hoefden niet te bewegen, dat mochten de hondjes doen. Met 4 mensen op een slee, en een gids. De hondjes stonden al enorm te blaffen en blijkbaar betekende dat dat ze wilden gaan.

Nou wat is dat cool! Erg hard gaat het niet maar erg cool dat 12 honden een slee kunnen trekken, zelfs bergop is geen probleem. En wat een mooi uitzicht! Alles om ons heen was een grote WITTE! vlakte. De hondjes hebben zeker een uur gerend en werden toch wel een beetje moe, dus hadden we een pauze bij een tentje waar we koffie kregen. Daarna was het tijd om op de sneeuwscooter te gaan, helm op, instuctie lesje en gaan. De instructieles kwam er eigenlijk op neer, er is een pad en daar moet je op blijven, het is heel simpel, alleen met je rechterhand de gas inhouden en niet te snel gaan. Nou zo gezegd zo gedaan. Of toch niet?

Ik geloof niet dat dit voor mij was weggelegd, er was inderdaad een pad…. En wie presteerd het om daar vanaf te raken? Juist ja, Yarima Gommers. En niet zo’n beetje ook. Bij een flauw bochtje naar rechts ging het even mis en belande ik samen met mijn meerijder Susi in de sneeuw, opzich niet zo erg, behalve dat de sneeuw zeker 1,5 meter diep was! Scheef op onze sneeuwscooter er net niet afvallend bleven we wachten tot de gids ons kwam redden. ‘Stuur maar gewoon naar rechts’ ‘JA HALLO meneertje, ik val hier bijna om met sneeuwscooter en al, en ik doe dit niet elke dag!’ ‘Kom er dan maar af, dan doe ik het wel’ Ook makkelijker gezegd dan gedaan, dan maar eraf duiken! En de diepe sneeuw in. Weer opstaan was iets moeilijker met ons maanmannetjespak en 1,5 meter sneeuw met niks om aan vast te pakken… Niet mijn meest charmante moment, geloof dat het leek alsof ik aan het zwemmen was, ben blij dat daar geen foto’s van gemaakt zijn!

Savonds zaten we met een groepje wat te drinken in het hostel todat ik even iets uit mijn kamer wilde halen en onze lieftallige Chinees tegenkwam die zei: Heb je het gezien?! Heb ik wat gezien? Het Noorderlicht!! Dat meen je niet! Wij zaten met een fles wijn in een kamer zonder ramen en hebben het noorderlicht gemist! We baalden als een stekker want we hadden van iemand anders gehoord dat diegene twee weken in Lapland was geweest, en het in totaal 1x gezien heeft, en wij waren hier maar 3 dagen! Dus ons ski pak aan en buiten gaan staan (automatische koeling voor ons flesje wijn). Heel vaag zagen we misschien een groen streepje in de lucht, maar het echte noorderlicht zoals we op foto’s kennen hebben we niet gezien, jammer!

Op dag nummer twee moest onze bagage weer in de bus en gingen we op naar het ijshotel in Jakkasjärvi. Dacht dat dat niet zo groot was maar dat bleek niet waar te zijn. Ik denk dat er wel meer dan 50 kamers waren, een bar, een hal en zelfs een kerk. Er liep zelfs een bruidspaar voorbij, wel koud denk ik in zo’n jurk aangezien daar niet echt thermo ondergoed onder kan. Nu was het tijd om naar een Sami familie met rendieren te gaan. Eerst in een hutje bij het vuur gezeten zodat we konden horen wat de Sami’s zo allemaal doen. EN een stukje rendiervlees kunnen proeven, net rookvlees. Ook kregen we rendier boillon en moet zeggen, vies was het niet. We mochten ook nog even naar buiten om de rendieren te voeren. Goede combi he, eerst opeten dan voeren. Een soort gras/mos en ze hadden behoorlijk honger! De busreis werd vervolgd naar Abisko, nog noordelijker. Waar we savonds een BBQ hadden. Ook nu hebben we weer erg vaag een glimpje Noorderlicht gezien, maar duidelijk was het niet.

Op dag 3 zijn we naar Narvik (in Noorwegen) gegaan, het was nog de vraag of we konden vertrekken aangezien het weer behoorlijk slecht was. Er is daar 1 (smalle) snelweg en als het hard waait, sneeuwt of regent wordt deze zonder pardon afgesloten. Te begrijpen aangezien deze weg werd bedekt door zo’n 1,5 centimeter IJS. We zijn veilig aangekomen en hadden twee uur om het stadje te bekijken. Het enige waarom het bekend staat is de ijsvrije haven dus zijn we die maar gaan bekijken. Daarna de bus weer in om terug te rijden naar ons hostel, een straf was het niet want het uitzicht vanuit de bus is geweldig. We hadden een dubbeldekker bus en zaten voorin, bij het raam en hadden dus perfect uitzicht.

Savonds stond er een sauna bezoekje op het programma. En als je in Lapland bent moet je natuurlijk ook even een koud ijsbadje nemen. Doen we dat in nederland met ijsblokjes, doen ze dat in Lapland gewoon met een wak in het meer. Laddertje erin en klaar. En ja, aangezien je maar 1x in Lapland bent, moet je dat natuurlijk ook proberen. Deur van de sauna open en zo hard mogelijk rennen want mijn god wat was dat koud, nog niet eens aan je lichaam maar aan je voeten! Aangezien we nog zeker 300 meter moesten rennen tot het gat, in de sneeuw. Ik dacht dat mn voeten eraf gingen vallen zo’n pijn deed het. Erg raar dat het water dan juist heel fijn aanvoelt! We werden wel erg raar aangekeken aangezien er een aantal mensen aan het langlaufen waren (in dik skipak welteverstaan) en er ineens gillende meiden in bikini voorbij kwamen gerend.

Toen we terug liepen van de sauna was het er dan toch echt, mooier dan ik had verwacht. Het Noorderlicht! Felgroene strepen aan de hemel die verspringen als een melodie, heel heel heel erg mooi. Helaas heb ik ze niet goed op foto kunnen krijgen met mijn huis tuin en keuken foto toestelletje, maar ja in real life is natuurlijk toch beter! Een betere afsluiting konden we niet hebben.

De volgende dag moesten we om 1 uur weer in de bus zitten dus besloten we deze ochtend nog even een wandelingetje te maken naar ‘De Poorten van Lapland’, twee bergen waar de zon in opkomt (dachten de mensen vroeger). Voor mij was het gewoon een mooi uitzicht. Om 1 uur zoals gezegd de bus weer in, voor weer 18 uur in de kreukelhouding. Met drie stops deze keer want op de poolcirkel staat namelijk een heel mooi toeristisch bord waar natuurlijk even een fototje van gemaakt moest worden! Om 8 uur sochtends (en weer amper twee uur slaap) waren we terug in Stockholm, en ik kan terugkijken op een heel mooi reisje dat ik voor geen goud had willen missen!

Vi ses!

p.s. Ik heb mijn eerste tentamen gehaald, en wel ‘Zweeds niveau 1’. Heb me meteen ingeschreven voor cursus 2, als ik straks terug kom spreek ik vloeiend zweeds! (AHUM)